ویلیام کلین " عکاس مشهور آمریکایی "

ویلیام کلین در ۱۹ آوریل ۱۹۲۸ در نیویورک متولد شد . وی هنرمند آمریکایی است که به دلیل سبک غیر متعارف خود در عکاسی انتزاعی که صحنه های شهر را به تصویر می کشد شناخته شده است,هرچند که این موضوع با سایر عکاسان خیابانی مانند دایان اربوس و سائول لایتر و همچنین عکاسان مد ایروینگ پن و ریچارد آودون مشابه است ، اما تصاویر کلین از حالتهای ثابت جدا می شوند. او عکس‌های خیابانی خود را با لنز واید و با فاصله بسیار نزدیک از سوژه تهیه کرده است، زیرا معقد بود ابزار و وسایل پیچیده عکاسی باعث می‌شود مردم از او فاصله بگیرند و سوژه‌ها هنگام عکاسی حالت مصنوعی و غیرواقعی داشته باشند.

کلین به مجسمه سازی و پیکر تراشی توجه و علاقه ویژه ای نشان می داد؛ به همین سبب بعد از آنکه به عنوان سرباز ارتش آمریکا وارد فرانسه شد، پس از پایان خدمت برای پیکر تراشی و مجسمه سازی در پاریس ماند. او نیم قرن اخیر زندگی خود را در فرانسه گذرانده است.
ابتدا برای کار پیکر تراشی به هنرکنده فرناند لگر در پاریس رفت و کم کم برای ایجاد حرکت در مجسمه سازی و ثبت آنها به عکاسی علاقمند شد و کار با دوربین را آغاز نمود. به تدریج علاوه بر جهت فکری اولیه اش در عکاسی از اتفاقات و اشیائی که او را به شوق می آوردند نیز عکاسی می کرد.

در سال ۱۹۵۲ کلین دو نمایشگاه انفرادی در میلان برگزار کرد که در آنجا با معمار آنجلو مانگیاروتی همکاری کرد. از طریق این نمایشگاه ها بود که او اولین قدم های خود را به سمت حرفه خود به عنوان یک عکاس برداشت. وی همچنین با الکساندر لیبرمن ، مدیر هنری Vogue ، که علاقمند به مجسمه های جنبشی است ، ملاقات کرد. لیبرمن از نمایشگاه کلین ، به ویژه عکسهای او تحت تأثیر قرار گرفت و او را به بازگشت به نیویورک دعوت کرد.

در طی یک دوره هشت ماهه ، کلین خاطرات عکاسی خود را در نیویورک ثبت کرد ،کلین خلاف جریان عکاسی آن روز ها قدم برداشت و نیویورک را از زوایه دید متفاوتی ثبت کرد این عکس ها هرگز توسط Vogue منتشر نشد. زیرا معتقد بود عکس ها ضد آمریکایی و شرم آور است.به همین دلیل وی عکس های خود را به پاریس برد و توسط انتشارات سوویل با عنوان زندگی خوب ،و خوب برای شما در نیویورک منتشر شد. در این مجموعه عکس بخشی از جامعه را نشان داد که سیاه و تلخ است.و هر کسی حاضر به دیدن عکس ها نبود.

در سال ۱۹۵۷ ، یک سال بعد از انتشار آن ، کلین با وجود جنجال پیرامون عکس ها ، جایزه نادر را برای آن به دست آورد. وی در ادامه به تولید سه کتاب دیگر ، رم (۱۹۵۸) ، مسکو (۱۹۵۹-۶۱) و توکیو (۱۹۶۱) پرداخت.

با وجود این و علی رغم عدم تجربه کامل وی در نیویورک، لیبرمن به عنوان یک عکاس مد برای مجله ، به کلین پیشنهاد همکاری داد.در همان سال ، آنها مقاله ای در مورد کلین با عنوان A New Photographic Eye منتشر کردند .

بین سالهای ۱۹۶۵ و ۱۹۸۰ ، کلین عکاسی را رها کرد و با تمرکز بر فیلم ، تولید مستندهای مختلف و تبلیغات تلویزیونی پرداخت.

در دهه ۱۹۸۰ ، کلین یک بار دیگر به عکاسی بازگشت و در سال ۱۹۹۰ جایزه Hasselblad گرفت. در دهه ۱۹۹۰ ، او شروع به ایجاد آثار هنری رسانه ای ترکیبی ، ترکیب نقاشی و عکاسی کرد.

در تمام عکس‌های کلین نوعی نابسامانی، درهم‌ ریختگی و شلوغی افراط‌ گونه‌ای دیده می‌شود. او سعی دارد با ایجاد چنین فضایی، اضطراب و تلخی زندگی مدرن را به نمایش بگذارد. خشم پنهانی که در کودکان وجود دارد، بی‌تفاوتی مردم نسبت به یکدیگر، بیگانه شدن با خود، درگیر شدنِ بیش از حد با مسائل سطحی و روزمره را می‌توان در عکس‌های کلین دید.

بیشتر بخوانید:
فیلم / نشست خبری نمایشگاه عکس "بدرقه سردار"

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن