مجموعه عکس «پیدایش»

عکاس : سباستیائو سالگادو

سال‌هاست که محیط‌ زیست‌گرایان حیرانِ جمله‌ای از هنری دیوید تورو هستند: «حیاتِ وحش، حافظِ جهان است.» کمتر کسی همچون عکاسِ خبره‌ی برزیلی، سباستیائو سالگادو، این ایده را درک و به‌کار گرفته است؛ وی اکثر ۹ سالِ گذشته را به‌قصدِ عکاسی برای کتاب جدید خود، پیدایش، با سفر به آخرین مناطقِ دست‌نخورده در جهان، منظری از زوایای کهنِ آفرینش را به‌نمایش گذاشته است.
از سال ۲۰۰۴، سالگادو ۳۲ بار برای مجموعه‌ی «پیدایش» سفر کرده است؛ به بیابان کالاهاری، جنگل‌های اندونزی و مناطقی با تنوعِ گونه‌های زیستی، همچون جزایر گالاپاگوس و ماداگاسکار. با بالون از فرازِ بوفالوهای آبی در آفریقا گذشته است («اگر با هواپیما یا هلی‌کوپتر بروی، پراکنده خواهند شد»). به همراه اسکیموهای چادرنشین –مردمی که گوزن‌های خود را برای چراگاه های فصلی، سالانه صد‌ها مایل این‌جا و آنجا می‌برند– سرتاسر سیبری را درنوردیده است. دراین‌باره می‌گوید: «مفهوم ضرورت و نیاز را از آنان فرا گرفتم. اگر به آن‌ها چیزی بدهی که نتوانند با خود حمل کنند، قبول‌اش نخواهند کرد.» در سفر به قطب جنوب و سرزمین‌های اطراف، مرغان دریاییِ غول‌پیکری را در جزایر فالکلند و «بهشتِ پنگوئن‌ها» را در جزایر جنوبیِ هاوایی یافته است. سالگادو آن‌ها را «جزایری در انتهای جهان» می‌نامد. «یا به‌قولِ ما برزیلی‌ها، آنجا که باد می‌رود تا دوباره برگردد.» همان‌جایی که سالگادو رفته و با منظری از بهشتِ درخطر بازگشته است؛ بهشتی در خطر که هنوز از بین نرفته است.

 

عکاسهای عکاسی باشگاه عکاسان جوان

نوشته های مشابه